Pająki Joro mogą gryźć, a raczej szczypać, ale nie stanowią zagrożenia dla ludzi, psów czy kotów. Ich ukąszenia w większości nie są na tyle silne, aby przebić skórę. Są jadowite, ale jadu używają tylko do unieruchamiania ofiary, którą schwytają w swoje sieci. Zobacz także: Niebezpieczny gatunek jadowitego pająka w Polsce Rozbiliśmy biwak w jaskini. Okazało się, że dookoła nas wszędzie są pająki. Jaskinie w Polsce czyli Jura Krakowsko - Częstochowska.W okolicy znajdują się cie Toksyczność skorpionów w Toskanii. Spośród około 2300 znanych na świecie gatunków skorpionów tylko nie więcej niż 50 gatunków posiada truciznę, która może zabić człowieka. Skorpiony występujące w Europie nie należą do tych niebezpiecznych, bardzo jadowitych gatunków. Mimo że wszystkie skorpiony w Europie są jadowite Ustawa z o ochronie przyrody zabrania hodowli i utrzymywania, poza ogrodami zoologicznymi i placówkami naukowymi prowadzącymi badania nad zwierzętami, a także cyrkami, zwierząt niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzi, w tym drapieżnych i jadowitych. Minister właściwy do spraw środowiska został przy tym upoważniony do określenia takich niebezpiecznych gatunków lub grup gatunków Pająki jadowite, ale nieszkodliwe. Wszystkie pozostałe pająki w naszym kraju mają jad, co wcale nie oznacza, że trzeba się ich bać. Większość z nich osiąga zbyt małe rozmiary, aby Głowa jest duża, wrzecionowata, wyraźnie wyodrębniona z tułowia. Oczy węża kociego są bardzo duże, wystające, o pionowej wąskiej źrenicy i jasnozielonożółtej matowej tęczówce. Łuski na grzbiecie są błyszczące i gładkie, ułożone po 17 lub po 21 w każdym ukośnie załamanym rzędzie. Zęby jadowe są znacznie większe od Pająki zostały nadane w Holandii - Polsat News. Dwa żywe, jadowite ptaszniki znaleźli w przesyłce nadanej z Holandii Funkcjonariusze Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie. Pająki trafiły do ogrodu zoologicznego w Warszawie, gdzie specjaliści określili ich przynależność gatunkową. Jeden z nich znajduje się pod ochroną. ZqIwmah. Norwegia nie kojarzy się z miejscem najczęściej wybieranym na wakacyjny wyjazd, więc wiele osób nie wie czy do Norwegii potrzebna jest Zielona Karta czy wystarczy tylko OC. Czy jadąc własnym samochodem do Norwegii musimy mieć Zieloną Kartę? Sprawdźmy to! Norwegia jest jednym z krajów należących do Systemu Zielonej Karty. Na szczęście nie w każdym kraju systemu konieczne jest posiadanie samego dokumentu Zielonej Karty. Dzięki Porozumieniu Wielostronnemu w większości państw potrzeba tylko dokumentu potwierdzającego OC. Czy Norwegia jest jednym z tych państw? Czy do Norwegii jest potrzebna Zielona Karta? Nie! Jeśli jedziemy własnym samochodem do Norwegii to nie będziemy potrzebowali Zielonej Karty. Podsumowanie: jadąc własnym samochodem do Norwegii nie trzeba wcześniej martwić się o konieczność wyrobienia Zielonej Karty. Polacy jadący swoimi samochodem do Norwegii mogą mieć ze sobą po prostu OC. Warto jednak pamiętać, że jeśli do Norwegii chcemy przejechać przez terytorium Rosji to Zielona Karta będzie nam przeczytać również: 6/11 Przeglądaj galerię za pomocą strzałek na klawiaturze PoprzednieNastępnePoprzednieNastępne jedyny gatunek spośród pająków całe swoje życie spędza w wodzie. Podobnie jak inne pająki oddycha powietrzem, ale aby pogodzić to z wodnym trybem życia, pokrywa odwłok, na którym znajdują się otwory narządów oddechowych, specjalną otoczką powietrzną utrzymywaną przez włoski na odwłoku. Wróć do artykułuZobacz również Horoskop dzienny na czwartek. Sprawdź! Podpisano akt notarialny na sprzedaż "Sukcesji" Takie domy można kupić na licytacjach komorniczych w Łódzkiem Kradną,biją,dyskryminują. KMP w Łodzi prosi o pomoc w ustaleniu tożsamości tych osób To sprawia, że łodzianie są nieszczęśliwi w Łodzi Horoskop miesięczny na sierpień. Sprawdź! Konie zginęły w pożarze stodoły Oddam za darmo na OLX: RTV, AGD, meble Dramatyczne chwile na osiedlu. O krok od tragedii! Każdy doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że pająki są bardzo potrzebne w przyrodzie. Większość ludzi jednak nie żywi dużego zamiłowania do tych stworzeń i zazwyczaj staramy się ich unikać. Może się wydawać, że nasze pająki są niczym, w porównaniu do tych australijskich, ale one również mogą stanowić dla nas zagrożenie. Poniższe zdjęcia nie są przeznaczone dla osób z arachnofobią. Rodzaje pająków Większość pająków występujących w Polsce niczym poważnym nam nie zagrażają, mimo że są jadowite, jednak niektóre rodzaje są dla nas bardzo szkodliwe. Pojawia się nadzwyczajny ból, a ich ukąszenie jest mocno odczuwalne. Jakie jadowite pająki występują w Polsce i gdzie można je najczęściej spotkać? Tygrzyk paskowany Bez wątpienia nazwa pochodzi od ubarwienia pająka. Najczęściej można je spotkać na południu, ale występują w całej Polsce. Ich miejscem przebywania są wysokie trawy, brzegi wód, krzewy lub łąki. Osoby zdrowe i dorosłe odczują jedynie nieprzyjemne swędzenie oraz pojawia się zaczerwienienie. Ukąszenie dzieci lub osób starszych może jednak zakończyć się dużą opuchlizną i bólem. Kolczak zbrojny Ukąszenie tego pająka może być bardzo ciężkie w skutkach. Pojawiają się objawy zatrucia, osłabienie organizmu, ciągły ból, stany zapalne oraz dreszcze. Występują one w trawach i krzewach mieszczących się na otwartych terenach. Są dość duże, a więc łatwo można je zauważyć. Krzyżak ogrodowy Jest to jeden z najczęściej spotykanych pająków i większość z nas z łatwością potrafi go rozpoznać. Jego nazwa wzięła się od charakterystycznego krzyżyka na odwłoku. Pająki te występują przede wszystkim w miejscach, gdzie znajduje się dużo zieleni, czyli lasy, parki, łąki lub ogrody i działki. Mało kiedy dochodzi do ukąszenia pająka, ale jeśli jednak tak się stanie, to może pojawić się lekka opuchlizna i zaczerwienienie. Sieciarz jaskiniowy Jest to najbardziej jadowity pająk w Polsce. Ból po ukąszeniu porównywany jest do użądlenia szerszenia. Mogą wystąpić reakcje alergiczne, jeśli ukąszenie jest mocne. Pająki te występują przede wszystkim w piwnicach, jaskiniach i wszędzie, gdzie jest wilgotno i ciemno. Sidlisz piwniczany Jest to kolejny pająk, który zdecydowanie woli wilgotne i ciemne miejsca z niską temperaturą. Najaktywniejsze są w nocy i zazwyczaj można je znaleźć w szczelinach murów, piwnicach itp. Ból po ukąszeniu potrafi trwać kilkanaście godzin. Pojawia się opuchlizna z grudkami oraz zaczerwienienie. Objawy jednak znikają do dwóch tygodni. Mimo braku większego zagrożenia dla życia człowieka, to warto mieć na uwadze, że w Polsce również można spotkać jadowite pająki. Zwykle kiedy mamy do czynienia z jadowitymi gatunkami węży, na myśl przychodzą nam gatunki zamieszkujące Afrykę, Azję, Australię, Amerykę środkową i południową (Amazonię) oraz obszary USA. Większość źródeł w tym różne czasopisma, programy telewizyjne czy artykuły w Internecie, utwierdzają nas w przekonaniu że niebezpieczna jest cieplejsza „tropikalna” część świata, natomiast Europa jest uważana za stosunkowo bezpieczną. Nic bardziej mylnego…Również na starym kontynencie można natrafić na gatunki stanowiące zagrożenie dla zdrowia oraz życia człowieka. W tym artykule przedstawię pięć najbardziej jadowitych i niebezpiecznych węży zamieszkujących Europę, które lepiej omijać szerokim gatunki węży zamieszkujące EuropęNasz kontynent jest zamieszkały przez 19 gatunków jadowitych węży, z czego 14 gatunków to przedstawiciele żmij właściwych: rodzaj Vipera i Macrovipera. 4 gatunki węży połozowatych: rodzaje Telescopus, Macroprotodon i Malpolon oraz 1 gatunek z rodziny grzechotnikowatych: Gloydius. Nie spotkamy tu natomiast węży z rodziny zdradnicowatych obejmującej min. kobry, mamby czy niemrawce. Spośród niżej wymienionych węży tylko jeden jest spotykany na terenie Polski, to żmija zygzakowata Vipera właściwe gatunki:Żmija łąkowa Vipera ursiniiŻmija zygzakowata Vipera berusŻmija hiszpańska Vipera seoaneiŻmija żebrowana Vipera aspisŻmija iberyjska Vipera latasteiŻmija nosoroga Vipera ammodytesŻmija bliskowschodnia, żmija górska Vipera xanthinaVipera nikolskiiVipera lotieviVipera orloviVipera dinnikiŻmija kaukaska Vipera kaznakoviŻmija z milos Macrovipera schweizeriŻmija lewantyńska Macrovipera lebetinaWęże połozowate gatunki:Wąż koci Telescopus fallaxMacroprotodon brevisMacroprotodon cucullatusMalpolon Malpolon monspessulanusGrzechotnikowate:Mokasyn hali Gloydius halysMokasyn hali Gloydius halys jest jedynym wężem z podrodziny grzechotnikowatych którego zasięg występowania sięga granic Europy. Fot. by Yuriy75Czy wszystkie Europejskie gatunki jadowitych węży są niebezpieczne dla człowieka?Można śmiało stwierdzić że węże połozowate lub węże właściwe zamieszkujące Europę, nie stanowią dużego zagrożenia dla zdrowia bądź życia koci Telescopus fallax jest niewielkim wężem osiągającym 60-70 cm długości, zamieszkującym zachodnią i południową część Półwyspu Bałkańskiego, Turcję, rejony Kaukazu oraz Morza Kaspijskiego. Prowadzi zmierzchowo-nocny tryb życia i jest gatunkiem płochliwym, kąsającym tylko w koci Telescopus fallax. Nazwa tego gatunku wywodzi się od skradania do ofiary przypominającego „kocie ruchy” Fot. by Jeffrey SciberrasWęże z rodzaju Macroprotodon są jeszcze mniejsze (dorosłe osiągają długość około 50 cm) i w przypadku spotkania z intruzem również wybierają ucieczkę, niemniej osaczone częściej próbują kąsać. Węże te występują na Półwyspie Iberyjskim oraz w północnej brevis Fot. by Benny TrappMalpolon Malpolon monspessulanus jest z kolei wyraźnie większy, osiąga 150-200 cm długości i jest dość masywnie zbudowany. Jednakże pomimo sporych rozmiarów, także ten gatunek na widok człowieka salwuje się ucieczką i to ze znacznej odległości. Przyparty do muru potrafi jednak dotkliwie kąsać. Zamieszkuje dość znaczny obszar od Półwyspu Iberyjskiego przez południe Francji, Włochy, zachodnią i południową część Półwyspu Bałkańskiego, Turcję, Zakaukazie, Morze Kaspijskie i północną Malpolon monspessulanus to największy jadowity wąż Europy. Może osiągać nawet 2 m długości. Na zdjęciu młody osobnik. Fot. by TnoXXJad tych węży działa bardzo słabo na człowieka, jedynie ukąszenie Malpolona może spowodować dotkliwsze objawy jak bóle głowy, dużą opuchliznę i zaczerwienienie. Nie powoduje jednak poważniejszych następstw. Ponadto zęby jadowe tych węży (tzw. typ Opisthoglypha) umiejscowione są z tyłu szczęki w jednej lub kilku parach. Żeby zatem wąż wprowadził jad musi dobrze chwycić oraz przytrzymać ofiarę, często dusząc ją dodatkowo by nie uciekła (jak w przypadku węża kociego i malpolona). Z tego powodu ukąszenia tych węży rzadko kończą się wprowadzeniem jadu. W przypadku węża kociego trzeba wręcz wetknąć palec do pyska na odpowiednią głębokość by dosięgły go kły jadowe, na co chyba żaden z nas nie miałby ochoty 🙂Powyższe cechy sprawiają że żaden z węży połozowatych nie miał szans wskoczyć do czołowej węże żmijowate?W przeciwieństwie do węży właściwych ich aparat jadowy należy do najlepiej wykształconych. Uzębienie Solenoglypha wyróżnia się dwoma dużymi zębami jadowymi, osadzonymi ruchomo w górnej szczęce. Każdy ząb ma wydrążony wewnątrz kanalik, połączony z gruczołem jadowym. Podczas ataku zęby wysuwają się niczym noże sprężynowe, i wbijają w ciało ofiary. To przystosowanie sprawia że potencjalnie każde takie ukąszenie, może zakończyć się wstrzyknięciem jady żmijowatych są zwykle wyraźnie uzębienia węży- 1. typ Aglypha (charakterystyczny dla gatunków niejadowitych). 2. Opisthoglypha (spotykany u jadowitych węży połozowatych np. malpolon, wąż koci). 3. Proteroglypha (u węży zdradnicowatych, np. kobry, niemrawce, węże koralowe). 4. Solenoglypha (węże żmijowate- żmije, grzechotniki)Toksyczność jaduGłównym miarą mówiącym o toksyczności danego gatunku jest wskaźnik LD50. Im niższe wartości tego wskaźnika, tym silniejszy jad. Jest jednak pewien problem….Gdyby przyznawać miejsca za pomocą wyników uzyskanych tą metoda pomiarową, to okazałoby się że zwycięzcą zostaje: żmija hiszpańska- 0,485 mg/kg, a zaraz za nią…. żmija zygzakowata- 0,55 mg/kg (Wyniki zostały uzyskane poprzez iniekcję dożylną- najsilniej działającą na organizm). Co ciekawe wynik jadu żmii zygzakowatej bije na głowę takie gatunki jak: Niemrawiec pospolity Bungarus fasciatus– mg/kg, Kobra królewska Ophiophagus hannah- mg/kg, Żararaka Lancetowata Bothrops atrox– mg/kg czy Efa piaskowa Echis carinatus- mg/kg. A więc węży które zabijają rocznie dziesiątki tysięcy to jest możliwe że jad tych stosunkowo słabo jadowitych żmij, nie jest tak śmiercionośny dla ludzi jak powyższych gatunków ?Otóż należy dodać pewne uzasadnienie. Wszystkie badania dotyczące toksyczności jadu nie tylko węży ale i innych jadowitych zwierząt są prowadzone głównie na myszach laboratoryjnych. Organizm badanego gryzonia reaguje na jad inaczej niż organizm więc jad żmii zygzakowatej działa zabójczo no gryzonie, z kolei na ludzi jego działanie jest stosunkowo słabe. Dowodzi to by nie kierować się tylko liczbami uzyskanymi w badaniach, gdyż nie zawsze gatunek z niskim LD50 będzie bardziej niebezpieczny dla człowieka od gatunku ze słabszym/wyższym ważną kwestią jest ilość wytwarzanego jadu. Żmija zygzakowata ma małe gruczoły jadowe a ilość jadu mieszcząca się w nich, bywa mniejsza niż dawka w pojedynczym ukąszeniu niektórych kobr czy istotnym aspektem są objawy wywoływane przez toksynę, często ich nasilenie decyduje o życiu europejskich żmijowatych zwykle wywołuje- obrzęk i silny ból w miejscu ukąszenia, zwiększenie krzepliwości krwi, martwicę i rozkład tkanek, obniżenie ciśnienia, objawy ze strony układu pokarmowego jak wymioty czy biegunka, niewydolność układu oddechowego oraz top 5: co jak i dlaczego?Głównymi kryteriami które były decydująca w przyznawaniu poszczególnych miejsc były: toksyczność jadu (jakie wywołuje objawy, czy jest zagrażający życiu bądź nie), usposobienie węża (spokojne czy agresywne), rozmiary węża (Im większy gatunek tym szersze jego pole rażenia), tryb życia i zasięg 5: Żmija żebrowana Vipera aspisŻmija żebrowana Vipera aspis Fot. by OrchiRanking otwiera żmija żebrowana zamieszkująca północno-wschodnią Hiszpanię, środkową i południową Francję, Szwajcarię, Istrię oraz wyspowe stanowiska w Niemieckim Szwarcwaldzie. Ubarwienie tego węża jest zmienne. Grzbiet barwy popielatoszarej, jasnobrązowej do szarozielonej, pokryty jest poprzecznymi ciemnymi pręgami ustawionymi na przemian to z prawej, to z lewej strony. Spotyka się także osobniki jednolicie czarne. Głowa nieznacznie zadarta do góry, jak u wszystkich żmij właściwych, oczy mają pionowe żebrowana Vipera aspisŻmija żebrowana jest nieco mniejsza od żmii zygzakowatej i osiąga do 70 cm długości. Węże te zamieszkują odludne pagórkowate tereny, wystawione na działanie promieni słonecznych i pokryte dodatkowo gęstą roślinnością zielną. Prowadzą dzienny tryb życia. Gady te są bardzo przywiązane do swojego terytorium i rzadko je żebrowana Vipera aspisŻmija żebrowana jest wężem z natury łagodnym, nie wykazującym dużej agresji. Jej jad jest nieco silniejszy od jadu żmii zygazkowatej, i ma podobne hemolityczne działanie. Ukąszenie powoduje silny ból, obrzęk w miejscu ukąszenia, dolegliwości żołądkowo- jelitowe, częstoskurcz, zwiększoną potliwość, niedociśnienie tętnicze, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, omdlenia, trudności w oddychaniu, zaburzenia widzenia, martwica tkanek, rzadziej niewydolność nerek. Ukąszenia śmiertelne są rzadkie i wynoszą około 4 % 4: Żmija bliskowschodnia, ż. górska Vipera xanthinaŻmija bliskowschodnia Vipera xanthinaTen sporych rozmiarów wąż żmijowaty osiągający 90-130 cm, czasem nawet do 150 cm długości zamieszkuje północno-wschodnią Grecję, Trację, Azje mniejszą, oraz wyspy na północnej części morza Egejskiego. W górach dociera do wysokości 2500 m bliskowschodnia Vipera xanthinaUbarwienie ciała jasnoszare przez jasnobrązowe do oliwkowo-zielonego. Na grzbiecie widoczny jest ciemny zygzak z dużymi romboidalnymi plamami. Głowa ozdobiona dwoma rzędami ciemnych biegnących wzdłużnie plam. Aktywność zmierzchowo- nocna, w dzień chroni się przed upałem w gęstych zaroślach, kamienistych osuwiskach, gajach oliwnych a nawet wilgotnych bliskowschodnia Vipera xanthinaTen powolny wąż zwykle zamiast ucieczki polega na swoim kamuflażu, leżąc w bezruchu. Dopiero gdy to zawiedzie, zaczyna głośno syczeć a następnie kąsać napastnika. Jej silny jad poza typowym dla żmij cytotoksyczno-hemolitycznym działaniem, posiada także neurotoksyny. Ukąszenie powoduje dolegliwości żołądkowo-jelitowe, niedociśnienie, zawroty głowy, niewydolność oddechową, drgawki i konwulsje, oraz uszkodzenia tkanek. Pomimo tych objawów wypadki śmiertelne zdarzają się stosunkowo 3: Żmija z Milos Macrovipera schweizeri Żmija z Milos Macrovipera schweizeri Fot. by Eduard SolàZamieszkująca Greckie Cyklady żmija z Milos (do niedawna uważana za podgatunek żmii lewantyńskiej) jest gatunkiem endemicznym. Ubarwienie od rdzawo-brązowego przez brązowo szare po ciemnoszare. U niektórych odmian widoczny jest wzór na grzbiecie w kształcie poprzecznych pasów w ciemniejszym kolorze. Wąż ten osiąga od 70 do 110 cm z Milos Macrovipera schweizeriGatunek aktywny głównie nocą w okresie letnim oraz w dzień na wiosnę oraz jesień. Zamieszkuje suche kamieniste wzgórza oraz doliny porośnięte buszem i niewielkim drzewami. Głównymi ofiarami żmii z Milos są ptaki, na które poluje wspinając się na krzewy i drzewa. Czasem czyha na nie również blisko zbiorników wodnych. Ma to miejsce głównie wiosną oraz jesienią podczas sezonowych migracji z Milos Macrovipera schweizeriŻmija ta zwykle schodzi człowiekowi z drogi, ale osaczona staje się agresywna i dotkliwie kąsa. Warto mieć na uwadze że ryzykowne staje się poruszanie po gęsto zakrzewionym terenie, zwłaszcza w porze migracji ptactwa. Jad jest bardzo silny i bez pomocy medycznej może zakończyć się zgonem człowieka. Objawy wywoływane ukąszeniem są typowe dla węży żmijowatych. Do ukąszeń dochodzi jednak rzadko, gdyż gad ten należy do gatunków zagrożonych 2: Żmija Lewantyńska Macrovipera lebetina Żmija Lewantyńska Macrovipera lebetina Fot. by HectonichusJest największą żmiją Europy. Długość ciała to średnio 110-150 cm długości, jednak rekordowe osobniki dorastają nawet do 200 cm. Obszar występowania tego węża obejmuje kilka wysp we wschodniej części morza Egejskiego, Cypr, Turcję, Bliski wschód (od Libanu po Pakistan), Afrykę północną (Algierię, Tunezję, Maroko), północne Indie, Uzbekistan, Turkmenistan, południowo-zachodni Kazachstan i południową cześć Rosji (Dagestan).Dzieli się na 5 podgatunków różniących się min. ubarwieniem od szarego przez szarożółte po jasnobrunatne, z dwoma szeregami ciemnych plam ustawionych naprzeciw lub na przemian siebie. Czasem tworzą one falistą pręgę na grzbiecie. Głowa ozdobiona odwróconą piątką rzymską z dwiema ukośnymi Lewantyńska Macrovipera lebetinaGad ten preferuje porośnięte skąpą roślinnością kamieniste stoki, oraz widne suche lasy. Często spotyka się ją w pobliżu siedzib ludzkich w ogrodach bądź starych budynkach gdzie poluje na gryzonie lub niewielkie ptaki w tym hodowlane. Aktywna w chłodniejszych porach dnia bądź nocą. Pomimo swojej wielkości potrafi szybko się poruszać na krótkich dystansach. Kiedy jednak zostaje osaczona staje się bardzo agresywna i nie waha się kąsać nawet na odległość połowy swojego ciała. Żmija lewantyńska ma długie zęby jadowe mierzące 20 mm i największe gruczoły jadowe spośród wszystkich europejskich żmijowatych (pond 8-krotnie pojemniejsze niż u żmii zygzakowatej). Dzięki temu może wprowadzić duże ilości jadu głęboko w ciało Lewantyńska Macrovipera lebetinaToksyna ma podobne działanie do żmii z Milos, wywołując min. silne krwawienie. Ukąszenie jest bardzo niebezpieczne dla człowieka, i może zakończyć się śmiercią jeśli nie zostanie uzyskana pomoc medyczna. Żmija lewantyńska odpowiada za wiele wypadków pokąsań w rejonie swego występowania. Tylko ograniczony zasięg w Europie, nie pozwolił jej na zajęcie pierwszego 1: Żmija nosoroga Vipera ammodytes Żmija nosoroga Vipera ammodytes Fot. by Elena TerkelNumer jeden w moim rankingu. Jej nazwa wywodzi się od charakterystycznego mierzącego ok. 5 mm długości wyrostka na pysku. Zamieszkuje rozległe połacie środkowej i południowej Europy: od północnych Włoch i południowej Austrii przez Słowenię, Południowe Węgry, Chorwację, Rumunię, Serbię, Bośnię i Hercegowinę, Albanię, Macedonię, Bułgarię, Grecję, Cyklady, Turcję aż po Syrię i barwy jasnoszarej, jasnobrązowej, czerwonobrązowej do ciemnobrązowej. Pośrodku grzbietu charakterystyczny ciemny zygzak. Na końcu pyska charakterystyczny skierowany ku górze wyrostek. Żmija nosoroga osiąga średnio 70- 90 cm długości, maksymalnie do 120 nosoroga Vipera ammodytes Fot. by Pierre-Yves VaucherPreferuje suche kamieniste zbocza z rzadkimi krzewami, widne lasy, pochyłe łąki oraz łagodne zbocza górskie. W górach występuje do wysokości 2000 m. Prowadzi dzienno- zmierzchowy tryb życia. Podobnie jak żmija z Milos chętnie wspina się na drzewa i krzewy by polować na migrujące ptactwo. Zwykle powolna lecz w przypadku zagrożenia potrafi szybko się oddalić. Osaczona skutecznie kąsa wykonując błyskawiczny skok na odległość ponad 40 cm (z tego względu nazywana jest w Chorwacji: poskok).Do ukąszeń najczęściej dochodzi kiedy wąż zostaje poruszony podczas przedzierania sie przez gęsto porośnięty teren. Zdarza się że człowiek zostaje ukąszony w mocno ukrwione miejsce np. szyję lub twarz co jest szczególnie niebezpieczne. Żmija nosoroga jest uważana za najjadowitszego węża nosoroga Vipera ammodytesJad ma działanie typowe dla żmijowatych. Przy ukąszeniu często występuje martwica tkanek. Bez pomocy medycznej ukąszenie często bywa śmiertelne. Gatunek ten odpowiada za największą liczbę zgonów spowodowanych ukąszeniami węży w więc zwycięzcą zostaje żmija nosoroga, przesądziły o tym szeroki zasięg występowania, dość długie zęby jadowe (13 mm długości), silny jad i duża skuteczność podczas ataku (często z drzew bądź krzewów).A co z pozostałymi gatunkami ?Żmija zygzakowata Vipera berus to najpowszechniej występująca żmija właściwa w Europie. Jednakże jej ukąszenie, może stwarzać zagrożenie dla dzieci czy osób starszych bądź osób uczulonych na jej hiszpańska Vipera seoanei gatunek mający najniższe LD50 wśród europejskich węży, nie jest uważana za bardziej niebezpieczną od żmii hiszpańska Vipera seoanei Fot. by BennyTrappPodobnie żmija iberyjska vipera latasti, przypominająca nieco wyglądem żmiję nosorogą, gdyż na jej pysku również jest obecny charakterystyczny wyrostek. Posiada większe gruczoły jadowe od wyżej wymienionych, ale jad iberyjska vipera latasti Fot. by TimVickersŻmija łąkowa Vipera ursinii zamieszkująca Bałkany, wschodnią Europę i środkową Azję, ma najsłabszy jad spośród Europejskich gatunków węży. Jej ukąszenie nie zagraża życiu łąkowa Vipera ursiniiVipera nikolskii to gatunek zamieszkujący centralną Ukrainę i południowo-zachodnią Rosję. Obecnie to stosunkowo słabo poznany wąż, nie testowany jeszcze pod kątem nikolskiiŻmija kaukaska Vipera kaznakovi to niewielki wąż dorastający do 60 cm długości. Występuje w górach Anatolii, Gruzji i Kaukazu. Jest to gatunek stosunkowo słabo kaukaska Vipera kaznakoviVipera lotievi, Vipera orlovi, Vipera dinniki to żmije zamieszkujące wysokogórskie obszary Kaukazu, graniczące między Europą a Azją. Są one stosunkowo słabo poznane, i niewiele wiadomo o ich orloviVipera dinnikiZ kolei mokasyn hali Gloydius halys to gad o silniejszym jadzie niż żmija zygzakowata, niemniej jest to w zasadzie azjatycki gatunek, którego zasięg występowania ociera się o wschodnie krańce Europy. Spotykany jest w środkowej Azji od wschodnich wybrzeży Morza Kaspijskiego przez Uzbekistan, Turkmenistan, Kazachstan, Afganistan, Rosję (w tym południowe krańce Syberii) przez Mongolię po północne Chiny. Są to odludne tereny o surowym klimacie. Najwięcej ukąszeń tego węża notuje się w Chinach. CiekawostkiSzacuje się że w Europie rocznie zostaje pokąsanych ok 30 000 osób z czego ok. 30 ukąszeń kończy się południowo-zachodnią Europę połoz żółtozielony Coluber viridiflavus wykazuje odporność na jad żmij, i chętnie na nie niejadowite dysponują typem uzębienia Aglypha, charakteryzującym się zębami mniej więcej równej wielkości i pozbawionymi rowków bądź wewnętrznych kanalików. BibliografiaPłazy i gady gatunki środkowo europejskie, Gruber U., jadowite, Jaroniewski W., PZWS, Warszawa zwierzęta, Zweifel G., Elipsa, Warszawa Animals and Their Venoms, Buchrel W., Academic press, London Snakes of the World, O’Shea M., New Holland publishers, London

jadowite pająki w norwegii